The End

Lifestyle, Travel

india-irene-nenehschoice

Als je van de ene op de andere dag alles verliest: de liefde van je leven, je soulmate, je kinderen, je huis én baan, staren de wereld en je leven je plots aan als één groot, gapend, zwart gat en verdwijnen al je zekerheden als sneeuw voor de zon.

The ground beneath my feet

Dat overkwam me toen m’n vriend me out of the blue meedeelde dat ie bij me weg ging. Tot overmaat van ramp bleek hij ook al heel lang een ander te hebben. De grond zakte onder m’n voeten vandaan en ik zakte in elkaar van verdriet. Mijn leven veranderde van het ene op het andere moment drastisch. Ik ga niet in op de details, maar ik hoef je vast niet te zeggen dat het afgelopen anderhalf jaar het verdrietigste en verschrikkelijkste van m’n leven was.

Gek genoeg had ik juist dat nodig om mijn allereerste liefdes voor schrijven en reizen terug te vinden. Niet dat die liefde verdwenen was, maar door een enerverende relatie en twee lieve kinderen die opgroeiden stond het wel jarenlang op een laag pitje. Stond ik zélf op een laag pitje. Toen dat plotseling wegviel vond ik dat het nu eindelijk tijd voor mezelf was.

Reizen als remedie

Dus bracht ik met vriendin M een bliksembezoek aan Rio, dompelde ik mezelf onder in de hectiek van kleurrijk India, zette ik (samen met kids) m’n voeten in het uitnodigende zand van Agios Nikitas op Levkas en maakte ik met hen een onvergetelijke rondreis door zinderend Marokko.

Ik kwam er achter dat reizen een goede remedie is voor een gekwetste, verdwaalde ziel. Door nieuwe mensen te leren kennen, me onder te dompelen in andere culturen, me te verbazen over vreemde gebruiken leerde ik (opnieuw) om alles vanuit een ander perspectief te bekijken en te relativeren. Ik ontdekte dat m’n geest veel flexibeler is dan ik dacht en dat ik veranderingen kan gebruiken en zelfs omarmen en daarmee mezelf kan onstijgen. Reizen maakt me sterker.

The End

Toch kwam de definitieve breuk deze week rauw op m’n dak. We tekenden heel veel paperassen, ik nam voorgoed afscheid van J. (op relationeel vlak, hij blijft altijd de vader van m’n kinderen) en toen was het allemaal voorbij. Na meer dan 16 jaar lang lief en leed met elkaar te hebben gedeeld, twee kinderen, vier huizen, tig banen, talloze tranen, menig risico, veel plezier, grote en kleine successen, duizend dromen en fijne herinneringen verder, was dit toch nog overwacht ‘the end’.

Want hoewel het langzaamaan slijt, het gevoel van onmacht, woede en frustratie, van vertwijfeling en de vraag: of en hoe ga ik het in m’n eentje redden?, het idee van nooit meer samen en nooit meer met z’n vieren een gezin zijn… die definitieve punt achter ons gezamenlijke verhaal, dat blijf ik lastig vinden.

tinfou-dunes-the-ground-beneath-my-feet

Phoenix

Ik ben er nog lang niet. Het hele proces gaat zoals het spreekwoordelijke drie stappen vooruit en weer twee terug. Maar ik leer weer stapje voor stapje op mezelf te vertrouwen. Word weer die sterke vrouw die ik altijd al was, maar die heel lang verborgen was.

In de nacht van 1 januari had ik plots het gevoel dat ik klaar was voor een nieuw begin, een nieuwe start. Ik sliep onder een duizelingwekkende hemel met miljoenen flonkerende sterren in de Marokkaanse woestijn en was volkomen gelukkig.

Reizen

2017 wordt mijn jaar, ik weet het zeker. En nu ik dankzij m’n nieuwe baan bij Tioga Tours ook nog eens een camperreis West-Amerika mag maken in juni, kan het jaar nu al niet meer stuk. Ik pieste wel een beetje in m’n broek toen ik zag in welk monster (a.k.a. RV, camper of recreational vehicle) ze mij willen laten rijden, maar hé, het leven zit vol nieuwe kansen en uitdagingen, dus die grijp ik graag aan. Tot die tijd heb ik m’n handen vol aan die andere grote liefdes in m’n leven: m’n kinderen en schrijven. Dus blijf ik heerlijk schrijven voor Tioga Tours en houd ik ook deze blog en insta bij.

Want ik besef maar al te goed: daar waar aan het eind van de film ‘The End’ in beeld verschijnt, begint het eigenlijke verhaal pas echt. The End is tenslotte nooit alleen maar het einde van iets wat voorbij is gegaan, maar ook het begin van nieuwe dingen. Breath, keep breathing…

Radiohead – Exit Music (For a Film)

 


5 comments on “The End

  1. yvonnevdlaan says:

    Jeetje wat een heftig verhaal. Ik kom hier toevallig terecht en dit is het eerste dat ik van je lees. Ik kan alleen maar zeggen: knap geschreven en ga ervoor! Volgens mij komt het helemaal goed als ik lees hoe je erin staat. :)

  2. Regina says:

    Hey oud collega, zit bijna met tranen in mijn ogen na het lezen van je blog. Sterkte en geniet van je reizen!

  3. Laura says:

    Oef, wat heftig. Maar wat mooi hoe jij je hier doorheen slaat, met ups en downs, mooie, eerlijke woorden en prachtige reizen.

    Sterkte!

Leave a Reply