A forest

Lifestyle, Travel

A forestDat was het dan. Na ruim anderhalf jaar ‘dakloos’ te zijn geweest en twee keer per week m’n koffers te pakken en dan weer hier, dan weer daar te slapen sluit ik voor het laatst de deur van m’n tijdelijke huisje achter me.  Gek genoeg zijn deze vier houten muren een onderdeel van m’n leven geworden. Een soort van thuis, ook al begaf ik me temidden van andermans spullen. Meer nog dan dat is het bos rondom dit chalet een toevluchtsoord voor me geworden.

Kilometers lang dwaalde ik door deze bossen. Elke vierkante meter ervan ken ik inmiddels op m’n duimpje. Dit is het bos waaraan ik m’n zorgen en twijfels toevertrouwde, waartegen ik het uitschreeuwde van woede en op wiens grond m’n zoute tranen vielen. Ik zag alle jaargetijden aan me voorbij trekken: van het prille groen van de lente, de uitbundige kleuren van de zomer tot het dieprood en geel van de herst en tenslotte het grijs en wit van de winter. Ik liep hier door de stromende regen, terwijl ik eens de boswachter tegenkwam die me vroeg: ‘Loop jij nu alleen door dit hondeweer?’ (lang leve m’n ondoordringbare The North Face jas). Ik worstelde door centimeters hoog sneeuw, verdwaalde er tijdens stormen en voelde de stoffige hitte in de zomer.

Dieren

In dit bos werd ik tot tweemaal toe belaagd door een zwerm bijen, sprongen er eens twee herten vanuit het kreupelhout vlak voor me langs, stond er plots een keer een vos midden voor me op het pad en sloeg een met donshaartjes bedekte jonge uil me gade vanuit z’n nestkast. Ik zag een heel nest kleine muisjes dartelen door de blaadjes, hoorde de roofvogels roepen boven de velden en een bang moment kruiste een enorm wild zwijn mijn pad.

‘Lost in a forest’

En als ik weer eens volledig de weg kwijt was, fluisterden de bladeren van de bomen: het komt goed, volg dit pad, blijf doorlopen. Er komen nog veel meer dondere bossen waarin je zult verdwalen, schijnbaar eindeloze vlakten waar je jezelf in dreigt te verliezen, maar loop door. Voel de grond onder je voeten. Het komt goed.

Nieuwe start

En nu is dan eindelijk het moment daar dat ik dit bos, dat ik liefkozend a forest noem, achter me laat. Ik zal het missen, zij het met gemengde gevoelens. In dit bos raakte ik een vertwijfeld meisje kwijt en vond ik een sterke vrouw terug. Bedankt bos, bedankt sterke bomen.

Wil je weten waarom ik zo lang m’n spullen van de ene plek naar de andere zeulde? Dat lees je hier.


Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *