Lost in a forest: even geen thuis

Persoonlijk

lost in a forest: even geen thuis

Ruim anderhalf jaar lang had ik even geen thuis. Twee keer per week pakte ik m’n koffers om dan weer hier, dan weer daar te slapen. Nu is het tijd om voor het laatst de deur van m’n tijdelijke huisje achter me te sluiten.

Boshuisje als toevluchtsoord

Deze vier houten muren zijn een onderdeel van m’n leven geworden. Een soort van thuis, ook al begaf ik me te midden van andermans spullen. En voelde ik me eerst nog lost in a forest; datzelfde bos rond dit boshuisje is in de loop der tijd een toevluchtsoord voor me geworden.

Dwalen door de bossen

Kilometers lang dwaalde ik door weer en wind door deze bossen. Elke vierkante meter ervan ken ik inmiddels op m’n duimpje. Dit is het bos waaraan ik m’n zorgen en twijfels toevertrouwde, waartegen ik het uitschreeuwde van woede en op wiens grond m’n zoute tranen vielen. Alle jaargetijden zag ik aan me voorbij trekken: van het prille groen van de lente, de uitbundige kleuren van de zomer tot het dieprood en geel van de herfst en tenslotte het grijs en wit van de winter. Eens liep ik hier door de stromende regen, toen ik de boswachter tegenkwam die me vroeg: ‘Loop jij nu alleen door dit hondenweer?’. Lang leve mijn ondoordringbare The North Face jas. Ik worstelde door centimeters hoog sneeuw, verdwaalde tijdens stormen en voelde de stoffige hitte in de zomer.

Bos vol dieren

In dit bos werd ik tot tweemaal toe belaagd door een zwerm bijen, sprongen er eens twee herten vanuit het kreupelhout vlak voor me langs, stond er plots eens een vos voor me op het pad en sloeg een met donshaartjes bedekte jonge uil me gade vanuit z’n nestkast. Hier zag ik een heel nest kleine muisjes dartelen door de blaadjes, hoorde ik roofvogels roepen boven de velden en een bang moment kruiste een enorm wild zwijn mijn pad. Onverwachte cadeautjes waren het, die dieren.

lost in a forest: even geen thuis

‘Lost in a forest’

En als ik volledig de weg kwijt was, fluisterden de bladeren van de bomen: het komt goed, volg dit pad, blijf doorlopen. Er komen nog veel meer donkere bossen waarin je zult verdwalen, schijnbaar eindeloze vlakten waar je jezelf in dreigt te verliezen, maar loop door. Voel de grond onder je voeten. Je voelt je nu misschien heel even lost in a forest, maar het komt goed.

Nieuwe start

Eindelijk is dan het moment gekomen dat ik dit bos achter me laat. Ik zal het missen, zij het met gemengde gevoelens. In dit bos raakte ik een vertwijfeld meisje kwijt en vond ik een sterke vrouw terug. Bedankt bos, bedankt sterke, gewortelde bomen. Nu is het tijd voor een nieuwe start en ook volop genieten!



 

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *