Corona experiment: ik neem al het (tijdelijk) werk aan

Persoonlijk

Corona experiment: ik neem al het (tijdelijk) werk aan
Ik ben net drie maanden fulltime aan de slag als freelance tekstschrijver als corona uitbreekt. Dat ik voornamelijk werk in de toeristische branche dat zwaar getroffen is door corona, is op z’n zachtst gezegd ongelukkig. Ik laat me niet uit het veld slaan en besluit de kans aan te grijpen om een ‘corona experiment’ aan te gaan: ik neem al het (tijdelijk) werk aan dat ik kan krijgen.

Freelancer in coronatijd

Al jarenlang ben ik freelance tekstschrijver, maar ik heb dat altijd voornamelijk naast een (parttime) baan in loondienst gedaan. Op een goede dag, het is oktober 2019, besluit ik om me vanaf december van dat jaar volledig op mijn freelance werk te storten. Om mijn kansen te spreiden ga ik aan de slag als tekstschrijver voor de toeristische- en evenementenbranche. Drie maanden lang gaat dat fantastisch. Totdat corona uitbreekt. Juist die branches waarin ik werk worden zwaar getroffen. Al mijn opdrachten worden geannuleerd of uitgesteld. En van uitstel komt afstel. Zowel mijn opdrachten als inkomsten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Maar ik laat me niet uit het veld slaan. Ik heb mezelf tenslotte al vaker opnieuw uit moeten vinden.

Terugvallen op TOZO

Gelukkig kan ik op korte termijn terugvallen op de TOZO. Dat is geen vetpot (en voor mij en m’n kinderen niet voldoende om onze vaste lasten te betalen, laat staan om er van te kunnen eten), maar het is tenminste iets. Toch knaagt het, want mijn gevoel voor onafhankelijkheid is groot. Dus blijf ik zoeken naar mogelijkheden. Als tekstschrijver kun je tenslotte in diverse branches aan de slag. Maar aan mijn zorgvuldig opgebouwde netwerk heb ik momenteel weinig en een nieuw netwerk op korte termijn opbouwen is lastiger dan ik dacht. Dus besluit ik het over een andere boeg te gooien.

‘Voor wie wil, is er altijd werk!’

Als je per se wilt, is er genoeg werk. Een veelgehoord argument. Ik besluit de proef op de som te nemen. Wat als ik deze corona tijd aangrijp als experiment om al het (tijdelijk) werk dat op mijn pad komt aan te nemen? Dit lijkt mij het uitgelezen moment om diverse jobs te ‘testen’. Vol goede moed schrijf ik me in bij verschillende uitzendbureaus. Ik roep al mijn hele leven dat het me leuk lijkt om verschillende banen af te wisselen: een avond achter de bar te staan, te checken of een baan in het onderwijs iets voor me is of data in te voeren bij Postnl. Er is niets dat ik uit de weg ga en niets is me te gek.

50+ en werkzoekend, hoe lastig kan dat zijn?

Het toeval wil dat ik op de eerste dag van de tweede lockdown mijn 50e verjaardag vier. Die leeftijd lijkt mij geen probleem, want ook al ben je de 50 gepasseerd, er zou voldoende werk moeten zijn. En leeftijdsdiscriminatie zou niet mogen bestaan. Als ik een blik op mijnpensioenoverzicht.nl werp, blijkt dat ik in de gelukkige positie verkeer dat ik tot m’n 69e mag werken. Ik heb dus nog een slordige twintig jaar te gaan. En met mij veel andere Nederlanders. Toch hoor ik om me heen verontrustende geluiden dat je niet meer aan de bak komt als 50 plusser. Ik hoor zelfs van een vriendin dat een HR-manager had toegegeven dat hij ‘alles in de stapel van boven de 40 aan de kant schuift’, zonder überhaupt naar de CV te kijken, that is. Hoe gaat dat dan in z’n werk als iedereen pas op z’n 70e met pensioen mag, vraag ik me af? Hoe dan ook moet ik ergens van leven. Dus ik ga vol goede moed aan de slag.

Vage of geen reden voor afwijzing

Maar nadat de eerste sollicitaties en motivaties de deur uit zijn, stromen ook de afwijzingen  binnen. Al zijn de redenen nogal vaag, zoals: ‘je past niet binnen het profiel/team’ of ‘te weinig ervaring in … branche’. Soms al binnen 2 minuten nadat ik mijn sollicitatie heb verzonden. Wow! Dat wil zeggen, áls ik al iets hoor, want er zijn ook veel werkgevers die niet eens de moeite nemen om te reageren. Er zijn zelfs twee scholengemeenschappen (het onderwijs blijkt het ergste) die een copy paste afwijzing sturen vanaf een no-reply mailadres zonder contactgegevens. Ik snap plots ook waarom ze een communicatie-medewerker zoeken.

Tunnelvisie werkgevers

Ook krijg ik meerdere malen iets te horen in de trant van ‘we denken dat je overgekwalificeerd bent en dat deze baan te saai voor je is’. Ehm, maar het is een tijdelijke job voor 1 of 2 maanden tegen minimumloon, mag ik zelf beslissen alsjeblieft?! Daarnaast blijken sommige werkgevers een tunnelvisie te hebben waar het om branches gaat. Je moet blijkbaar al een leven lang bij de overheid hebben gewerkt als je in aanmerking wilt komen voor een functie bij de overheid, idem dito in de zorg en het onderwijs. Als je op mijn cv kijkt, zie je inderdaad dat ik de laatste tien jaar in het toerisme heb gewerkt. Maar als je de moeite neemt om verder te lezen zie je ook dat ik onder andere twaalf jaar bij een omroep en uitgeverij heb gewerkt, office manager ben geweest bij een vakbond en ooit ben begonnen bij een semi overheidsinstantie.

Ervaringen tijdelijk werk in coronatijd

Waar kan ik uiteindelijk wel aan de slag? Een bekend bedrijf gespecialiseerd in baksels is een van de eerste opdrachtgevers waar ik aan de bak kan. Binnen een uur spreek ik zowel een recruiter als iemand van de afdeling HR via zoom. Het is vrijdagmiddag 15.00 uur en nadat ik met beiden welgeteld 5 minuten heb gesproken, start ik de maandag daarop om 09.00 uur. Kijk, dat lijkt er meer op. Instructies en inwerken gaat allemaal via zoom. In eerste instantie is de klus voor vier weken, dat worden er snel vijf en loopt uit tot twee maanden. Een leuk project content creatie en -migratie, hard werken, een fijn team waar ik gek genoeg een klik mee heb (ook al is het via zoom).

LinkedIn en recruiters

Vooral (zelfstandige) recruiters blijken open minded te zijn. Via LinkedIn word ik door hen benaderd als freelancer voor diverse projecten. Goed voor mij, maar wat mij betreft een minpuntje voor de ‘klassieke’ uitzendorganisaties en werkgevers.

Conclusie corona experiment

De conclusie van dit corona experiment? Het idee was om al het (tijdelijk) werk aan te pakken dat ik kan krijgen. Dat heb ik uit alle macht geprobeerd. Tijdens mijn corona experiment ontdekte ik echter dat werk zoeken en krijgen op de traditionele manier (solliciteren en via uitzendorganisaties) boven je 50e minder makkelijk is dan men je wil doen geloven. Ik moet regelmatig aan de films ‘The Intern’ met Robert De Niro en ‘The Internship’ denken. Hoewel het lijkt alsof de problematiek van het niet serieus nemen van oudere werknemers in de film uitvergroot wordt, blijkt dat in real life behoorlijk realistisch te zijn. Want te oud (50+ of soms zelfs 40+) associeert men blijkbaar nog steeds met te duur, minder productief en niet in staat om nieuwe vaardigheden aan te leren.

Stoffig en vastgeroest (?!)

Terwijl je als oudere werknemer vaak veel ervaring hebt opgedaan in verschillende branches, je niet snel gek laat maken én mensenkennis hebt. O, en ook handig: de kinderen zijn vaak al ouder en zelfstandiger. Mijn oproep aan werkgevers is dan ook: kijk eens verder dan je neus lang is. Niet iedere 50+’er is een stoffige, vastgeroeste werknemer (iets dat ik omgekeerd van veel werkgevers helaas niet kan zeggen). Het zal je verbazen hoe snel ze iets onder de knie krijgen, dat ze niet bang zijn om out of the box te denken en dat ze zich met hun dosis levens- en werkervaring niet snel uit het veld laten slaan. Ondertussen is mijn corona experiment op papier afgerond, maar in het echte leven ben ik altijd op zoek naar een rol binnen een bedrijf die bij mij past. Wordt vervolgd…

Filmtips

Ondertussen daag ik je uit om eens naar deze films te kijken. In welke rol herken jij je?

The Intern (2015) – met o.a. Robert De Niro & Anne Hathaway

The Internship (2013) – met o.a. Vince Vaughn en Owen Wilson

Meer lezen?

Corona experiment ik neem al het tijdelijk werk aan





Disclaimer: deze blog is gebaseerd op mijn persoonlijke mening en ervaringen. Aan dit artikel kunnen dan ook geen rechten worden ontleend.


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *